En dan gaat de telefoon…

Standaard

En dan gaat de telefoon… zoals ze zeggen: altijd onverwacht.
Maar met geweldig nieuws: we hebben een zoontje! Een prachtig kindje van 2 jaar oud. De hemel is een beetje blauwer, de zon net iets feller, het gras een beetje groener. De wereld is mooi, bijna zo mooi als de lach van ons manneke!

Nu kunnen we echt ergens naar toe werken. Over een maand of wat mogen we hem gaan ophalen, uit het verre China.
Wat een geweldige reacties hebben we uit onze omgeving gekregen, wat zijn mensen blij voor ons, en wat een blijdschap voor ons kindje dat ze hem gaan leren kennen!
Op dit openbare blog geef ik geen bijzonderheden, zoals al eerder verteld. Ik kan je wel vertellen dat we opeens in een circus zitten! Want dat kamertje dat we op ons gemakje zouden inrichten moet af. De tuin moet kindvriendelijker, allerlei zaken moeten geregeld en ga zo maar door.
We zijn dolblij en zouden uren naar zijn foto’s kunnen kijken, maar hebben daar geen tijd voor 😉 En dat is goed.. dat is heel erg goed 🙂

Wat me nu steeds weer te binnen schiet is dat we ons op allerlei SN’s hebben gericht, van alles hebben onderzocht, en dat sommige daarvan een speciaal plekje in mijn hart hebben veroverd. Sommige stonden op onze lijst, andere niet. Daarvan vonden we het lastig: ook die kinderen hebben een goed thuis nodig, maar ik kan ze dat denk ik  niet bieden. Wat niet wegneemt dat ik er een passie voor heb gekregen!
Sommige SN’s zijn overduidelijk, andere niet. Sommige zijn onbekend, zitten in de taboesfeer of moeten juist duidelijk zijn voor de buitenwereld.
Ik denk aan de ‘bonenziekte’, een ziekte waarbij je bepaalde voedingsmiddelen of medicijnen moet mijden, omdat ze een vorm van bloedarmoede kunnen triggeren.
Of schisis, in de volksmond een hazenlip, maar vaak zoveel complexer dan een vreemd gevormd lipje. Ik zie met bewondering hoe kinderen en tieners allerlei operaties doorstaan en steeds meer gaan lachen, blij met hun nu beter functionerende kaak of gehemelte.
Wat me raakt zijn de mensen met HIV, hepatitis, thalassemie, sikkelcelanemie, … Ziektes die een akelig effect op je leven kunnen hebben, maar ze laten zich er niet door uit het veld slaan. En sommige ziektes zijn met medicatie zeer goed onder controle te houden, maar leveren soms nog zo’n stigma op in onze maatschappij. Zo jammer!
Ook zo’n stigma is een intersekse-conditie: mensen die geboren zijn met onduidelijke geslachtskenmerken. Decennialang werd dat onder het tapijt geveegd en werden kinderen ‘genormaliseerd’, vaak wisten ze er zelf niet eens van! Gelukkig is er nu een beweging ontstaan die vindt dat alleen het kind zelf kan en mag bepalen of hij mannelijk danwel vrouwelijk is.
Inmiddels kennen we kinderen met ontwikkelingsachterstanden. Door gebrek aan stimulatie misschien, prematuriteit, slechte voeding of zuurstoftekort. Maar stuk voor stuk kanjers die ons en de maatschappij heel wat kunnen leren.
Kinderen met missende ledematen, of anders gevormde handen/voeten. Waar ik met verwondering naar kijk: ik zie het vaak niet eens! Een moeder zei een keer iets over haar kind, maar tot op dat moment had ik eigenlijk niets door. Zo handig is hij!

Wat ik wil zeggen is dat elk kind, elk mens mooi en bijzonder is. Slechts een enkeling in onze maatschappij past in het hokje ‘normaal’, en dat is heel raar. Ik ben een idealist, ik weet het, maar wat zou het mooi zijn als we elkaar gewoon konden accepteren zoals we zijn…

Wij zijn onderweg naar onze eigen unieke kanjer, en kunnen niet wachten om hem te leren kennen. Gewoon, zoals hij is…

Advertenties

Een brief

Standaard

Lief kindje van ons,

Bijna 2 jaar oud zou je nu geweest zijn. Het is alweer 2,5 jaar geleden dat je als een zucht, als een droom uit ons leven verdween. En eerlijk gezegd ben je nog elke dag in mijn gedachten. Elke dag weer besef ik dat je niet bij ons bent.

Wat in het begin een rauwe pijn was, een gapend gat, werd in een langzaam proces opgevuld met aanvaarding. Ergens ook een soort blijdschap om te weten dat jij nooit zult lijden, nooit pijn zal hebben, nooit dat rauwe gevoel leert kennen. Jouw dagen zijn gevuld met gelach en vrolijkheid, verwondering en eindeloze ontdekkingen. Wat is dat bijzonder! Lieve Elisa, maak jij ons later maar wegwijs in de hemel als wij daar eenmaal ook aankomen. Laat ons de sluipweggetjes en mooiste paden maar zien, vertel ons je avonturen en wijs alle sterren aan terwijl je ons hun namen leert.

Het kamertje dat we hadden bestemd als jouw babykamertje blijft ongebruikt. Maar ik denk dat de Here Jezus jou al heeft verteld wat er gaat gebeuren: je krijgt een broertje of zusje! Misschien zelfs wel een grote broer of zus, dat weten we nog niet. Hij of zij woont nog aan de andere kant van de wereld. Een kindje met een prachtige tint huid, donkere haartjes en oogjes. Misschien weet jij zelfs al wélk kindje dat is. Als jij dat al weet, blaas je dan af en toe een handkusje die kant op? En fluister dan maar in Jezus’ oor dat Hij goed voor dat kindje zorgt, en vraag Hem of Hij ons snel bij elkaar brengt.

De grotere kamer gaan we nu verbouwen tot peuterkamer. Papa heeft hem net helemaal leeggehaald, zelfs de gordijnen zijn eruit, en mama maakte hem vandaag schoon. In de komende tijd gaan we op ons gemakje witten, sauzen, schilderen. De vloer hebben we al uitgezocht, er liggen al veel spulletjes klaar. Sommige spulletjes waren ook voor jou bedoeld, en we zijn blij dat we die nog kunnen gebruiken. Andere spulletjes hebben we verdrietig weggedaan. En natuurlijk hebben we ook mooie nieuwe dingen gekocht of gekregen!

Lieve schat, jouw mama is niet zo geduldig… we hebben eerst zo lang op jou gewacht, alleen om je weer terug te moeten geven. En nu moeten we weer wachten! We weten ook nog niet hoe lang en dat is best een beetje moeilijk. Maar we wachten met hoop, soms een beetje vertwijfeld maar altijd komt de hoop weer terug. 

We zijn papa en mama van een kindje in de hemel en van een kindje in China. We kennen jullie nog niet maar houden heel veel van jullie, nu al! Jullie zijn allebei elke dag in mijn gedachten. Mijn moederhart heeft jullie beiden ingesloten en leert tegelijkertijd jullie ook los te laten, in vertrouwen…

Kusje en knuffel,
je mama

Tegenstrijdig

Standaard

Oef.. gistermiddag was ik aan het opruimen voor de kinderkamer. Want als je niet weet wanneer je gebeld wordt kun je maar beter er vast aan gaan beginnen. We stelden het al telkens uit, vooral uit een onbewuste angst dat het toch weer een teleurstelling zou worden. Al zo vaak kregen we de kous op de kop, dat het toch eng is om iets al af te maken voor je kind. Wat als het weer niet doorgaat? Nu we de bevestiging hebben dat we op de lijst staan durven we meer aan 🙂

Al rommelende door de kasten kwam ik spulletjes tegen die we gekocht of gekregen hebben die ene keer dat ik zwanger ben geweest. Knuffeltjes, buikband, spelletje over zwangerschap en baby’s, een beeldje van een zwangere vrouw, dat soort spullen. Sommige dingen kon ik prima aan de kant leggen: ook nog prima geschikt voor een Chinees peutertje.

Maar oh, wat een pijn om bijvoorbeeld de buikband en rompertjes! Het idee dat we die nooit zullen gebruiken hakte er opeens in. Gek genoeg vond ik dat van ‘grotere spullen’ zoals een wipstoeltje oid niet zo moeilijk. Die zijn al weg of gaan nog weg, prima, daar kan ik mee leven. Ergens gaf dat juist opluchting of ruimte.

Maar dít zijn vervlogen dromen die opeens heel tastbaar werden. En hoeveel ik nu ook al hou van een onbekend kindje, ik rouw nu ook hierom.

Nooit zwanger. Nooit bevallen. Nooit borstvoeding geven. Nooit vul-maar-in…

Ik heb op de vloer een potje zitten huilen, de emoties lieten zich niet tegenhouden. Totaal onverwacht brak de dam die ik in de afgelopen jaren zorgvuldig heb opgebouwd. Ik vroeg aan God ‘Waarom niet? Waarom niet allebei? Ons hart en ons huis zijn groot genoeg.’ Zijn antwoord was stilte, maar in de stilte weer de verzekering die Hij al jaren geeft: ‘Vertrouw je Me? Doe dat maar.. Jouw dromen zijn mooi, Mijn dromen zijn schitterend. Vertrouw Me.’

Gek genoeg doe ik dat ook. Het maakt me niks uit dat ik niet weet hoe een kindje van ons samen geweest zou zijn. Ik beschouw elk kind als een kind van God, als Zíjn unieke lieveling, naar Zíjn beeld en karakter gemaakt. Dan maken een plat neusje of een wipneusje, ronde blauwe oogjes of mooie zwarte kijkers, huidskleur of geslacht niks uit. Ik zie elk kind dat ik ontmoet als deel van een grotere familie en daarom is elk kind het waard om gekoesterd en geliefd te worden. Daarom geef ik om elk kind dat ik zie, dat ik ken. En daarom kan ik al zo veel houden van het kind dat aan ons toevertrouwd gaat worden.

Terwijl ik dit schrijf geef ik er voor het eerst deze woorden aan. En, terwijl ik dit alles schrijf besef ik opnieuw: ik vertrouw God. Ik kan en wil niet anders. Mijn huilpartij van gisteren was goed, was zelfs een noodzakelijk iets in een rouwproces. Ik moet het plaatje in mijn hoofd bijstellen naar een ander plaatje, net zo mooi en bijzonder, alleen wat anders. Dat gaat stap voor stap, en dat is okay.

Adoptiezwanger

Standaard

Even een juichberichtje: we staan nu officieel op de wachtlijst in China!
Wat wordt het nu spannend: we kunnen vanaf nu gebeld worden, het kan ook nog maanden of zelfs jaren duren.

Maar eindelijk: we weten dat we over een tijd een kindje in onze armen mogen nemen, om van te houden en het te helpen met ontdekken wie hij/zij is.

Zo blij, zo dankbaar..

Lente

Standaard

Ik zie de lente. Langzaam ontwikkelen zich knoppen aan bomen en struiken, komt er een lichtgroene waas overheen en komen er steeds meer kleuren tot leven. Dit jaar geniet ik ervan, met volle teugen, ik drink de kleuren in met mijn ogen en laat ze doordringen tot in mijn ziel. De schepping is weer prachtig en dit jaar valt het me op, dat God al Zijn liefde erin legt om elk jaar weer duidelijk te maken dat Hij ons niet loslaat. Die kleuren, de geuren, de warme zonnestralen zijn stuk voor stuk kadootjes en uitingen van onvoorwaardelijke liefde.

Het is weer voorjaar. Alweer een jaar verder, en alweer een jaar voorbij. Voor de zesde maal vraag ik me af of we de volgende lente een kind in onze armen dragen. 6 jaar geleden begonnen we te dromen. 5 jaar geleden begonnen we bezorgd te worden. 4 jaar geleden zaten we in de diagnose periode en moesten we afwachten. 3 jaar geleden zaten we in de IUI behandelingen en zetten we de eerste stappen in het adoptiewereldje. 2 jaar geleden rouwden we om het recente verlies van Elisa en heb ik geen voorjaar gezien. Het adoptietraject werd even een jaar op een laag pitje gezet, ook vanwege de resterende behandelingen. 1 jaar geleden begonnen we met de verplichte voorlichtingen, en het afgelopen jaar stond in alle opzichten in het teken van adoptie.

6 jaren, 6 Moeder- en Vaderdagen. En misschien nu eindelijk voor de laatste keer met lege armen. We kunnen nu niks meer doen. We wachten tot onze papieren in China liggen, we wachten tot we daar ook als aspirant adoptieouders geregistreerd staan en we  ‘adoptiezwanger, paper pregnant’ zijn. En daarna mogen we wachten op een voorstel. We moeten geduld oefenen, voorbereidingen treffen, want wánnéér er een voorstel komt kan alles opeens in een stroomversnelling schieten. We zitten klaar om ‘Met open armen’ op te nemen (vanaf 3 mei op tv, en op 10 en 24 mei gezinnen die vanuit China hebben geadopteerd!) en mijzelf kennende gaan er tranen vloeien…

Het is weer bijna Moederdag, Vaderdag… en over 1 of 2 jaar kunnen we hopelijk dan zelf een klein kinderkopje een kus geven en de hemel in prijzen voor een eigen knutselwerkje.

Voor nu zou ik al die andere ouders met lege armen, op wat voor manier dan ook, een knuffel willen geven. Want ook jij bent een knutselwerkje waard, ook al kun je het niet in ontvangst nemen. Neem dan maar wel dat andere kadootje aan: het geschenk dat lente heet.

 

Vervolg

Standaard

Bijna 4 jaar geleden begon ik met dit blog.. Het is mijn uitlaatklep geweest voor zoveel emoties en verlangens. Maar ook mijn manier om voorlichting te geven, bewustwording te kweken, anderen te bemoedigen en herkenning te bieden, te wijzen naar God en mezelf aan Zijn trouw te herinneren.

Ik heb ruim 2 maanden niets geschreven en toch wordt er nog dagelijks hier gelezen. Ik schrijf in het Nederlands en toch komen er lezers vanuit allerlei hoeken van de wereld. Artikelen of gedichtjes van jaren geleden worden net zo hard gelezen als recente verhalen. We zijn daar dankbaar om, en ook voor al het medeleven dat we op deze manier zelf ook kregen. Als je dit leest omdat je op zoek was naar (h)erkenning, steun of iets anders, dan hoop ik dat je dat ook gevonden hebt.
Dit is niet het einde van mijn blog, want ik denk dat er ook geen einde komt aan het gemis van ons ongeboren ukje, het verdriet om het hele traject, en misschien dat het in de toekomst nog opspeelt. Ik wil hier kunnen blijven schrijven zolang het nodig is.
Dus dikke kans dat er hier nog regelmatig frustraties geuit worden,of blijdschap,  verdriet of opluchting. Of het nu over babybooms gaat, vreemde opmerkingen,IUI /  IVF, etc… En ja, er zal hier ook nog wel eens geschreven worden over ons eigen traject, al maak ik dat niet heel erg persoonlijk.

Want ik ga wel verder met een vervolg. Omwille van onze privacy en die van ons toekomstige kind, schrijf ik gericht over ons eigen adoptietraject op een afgeschermd blog. Dat wordt dus een nieuwe uitlaatklep!

 

Toekomst

Standaard

Zouden dit dan echt onze laatste feestdagen met z’n tweetjes worden? Of moeten we langer wachten? Lastig hoor, niet weten waar je aan toe bent. Natuurlijk vragen we ons dit al 5 jaar af, en kijken we haast niet meer op een maandje meer of minder. Maar wat zouden we graag in de toekomst kijken!

Nog maar kort geleden droomde ik heel specifiek over een datum dat we uit China weer naar huis komen. En oh, wat zou het mooi zijn als dat ook zo uitkomt.. Het zou niet de eerste droom van me zijn die een basis krijgt in de realiteit, maar ik wil niet zover gaan dat ik beweer profetische gaven te hebben 😉 Wat ik wél geloof is dat God kan spreken door beelden, dromen en ja, soms ook duidelijk hoorbaar voor wie zijn of haar oren ervoor opent. Belangrijk daarbij is dat het overeenstemming heeft met de Bijbel, als het om iets ‘algemeens’ gaat. Maar zoiets specifieks als een aankomstdatum in Nederland van ons als gezin, dat is Zijn persoonlijke boodschap aan ons. En wij bidden en hopen dat ook deze droom bij Hem vandaan komt!

Wat we wel zeker weten is dat onze droom van adoptie ook Zijn droom is. Ik wilde als kind/tiener al adopteren, na het ontstaan van onze kinderwens werd het iets waar we beiden al snel achter konden staan. En hoewel we niet geloven dat God ons expres kinderloos heeft laten blijven, geloven we wel dat Hij hiermee een kindje van ver weg een veilig en warm thuis wilt geven. Ik voel dan ook de verantwoordelijkheid én de eer van die opdracht! Wat bijzonder dat Hij ons geschikt acht om de ouders te worden van een kind dat zo hard een familie nodig heeft. En ik zie uit naar wat we, als gezin, nog meer van Hem mogen leren. Wat de toekomst ook brengt, we houden voor ogen dat we er niet alleen ingaan, maar weten ons gesteund en gestuurd door een liefdevolle en trouwe God.